AKO NA NABUHAY SA IMAHINASYON

Araw araw na lang siguro nakatutok ang aking mga mata sa mga librong kathang isip lang ang dala. Umaasa na sana isa ako sa mga bida, na isa ako sa mga babaeng may halaga at madalas pag agawan ng iba. Siguro nga ako ay naging adik na, dahil pati mga gusto kong mangyari sa aking buhay ay puro mukhang kathang isip na lamang. Masyado imposible, masyadong mahirap gawing totoo lahat ng pangarap na gusto ko. Ako, ako si Luci, ang taong nakatira sa mundong ako lang ang nakakakita. Sabi nila gumising na daw ako sa katutuhanan na wala naman daw saking magmamahal ng totoo. Lagi nilang pinaparamdam sakin kong gaano kapangit ng buhay ko, kung gaano ako kawalang kwenta sa mga mata nila. Aaminin ko hindi naman ako maganda, ni hindi nga din ako matalino o mayaman. Ano pa ba ang aasahan ko sa mapanglait na mata ng mga taong nakakasalamuha ko? Anong magagawa ko kong hindi ko kayang ibigay sa kanila yong mga bagay na hindi ko kaya? Tao din naman kasi ako nasasaktan, nahihirapan, nalulungkot. Pero bakit hindi nila maintindihan ang mga bagay na yun? Kaya nong nakilala ko ang mga libro, nagkaroon ako ng lakas ng loob sa lahat ng bagay. Nagkaroon ako ng kakampi, doon maganda ako, matalino at kamahal mahal sa lahat ng tao. Hindi ko na kailangan i-please ang mga tao na magustuhan ako. Naging masaya ako sa ganon, buong buhay ko nabuhay ako sa mundong ako ang gumawa, ako lang ang nakakakita at nakakaramdam. Para na akong baliw, oo pero wala na akong pakiilam basta maramdaman ko lang na meron akong halaga bilang isang tao. Ngunit habang tumatagal ang pagkahumaling ko sa paggawa ng di makatutuhanang mundo, hindi ko na nakikita ang mga totoong dapat ay pinahahalagahan ko, na dapat ay iniingatan ko. Ang lola ko, siguro nga't masyado akong nabulag sa ginawa ng mundo sakin kaya't hindi ko nakita na may isang taong totoong nagmamahal sa akin. Ang lola ko, ang lola ko na mahal na mahal ako, siya ang naghirap para maging masaya ako, para makuntento ako sa buhay na meron ako. Ngunit yun ang di nakita ng mga mata, hindi nakita ng puso ko. Nakakapagsisi dahil yong nagiisang taong nagmalasakit sa buhay ko ay hindi ko man lang napahalagahan, hindi ko man lang naingatan. Ngayong nawala na siya sa aking tabi saka ko lang nakita yong worth niya. Ang sakit sakit, akala ko masakit na yong husgahan ka ng tao, ngunit mas masakit padin pala ang mawalan, mawalan ng taong napakahalaga sa buhay mo. Doon ko narealize ang lahat, na kahit sobrang sakit na ng husgahan ng ibang tao dapat padin na lumaban tayo sa mundong ito. Dahil once na sumuko ka talo kana. Kaya kailangan ko padin magpatuloy sa laban sa aking buhay kahit na ano pang mangyari sa buhay ko, ang mahalaga lumaban ako, ang mahalaga naituloy ko ang buhay ko. Dahil kahit sa mundong puro masasama ang nakikita mo, meron padin kahit isang mabuti na dadating sayo.

 -Lia