Masasabi ko bang pinagpala ako kong mayaman ako? matalino? maganda?, Oo nga't nasa akin na ang lahat ng katangian na yan ngunit hindi ang totoong kaibigan, hindi ang totoong pagmamahal na gusto ko ding maramdaman. Ako si Bell, oo may kaibigan ako pero hindi sila totoo, siguro kinakaibigan lamang nila ako kasi may kailangan sila akin. Kasi may mapapala sila sa akin, pero kong isa lamang akong ordinaryong tao baka pa nga iwan lang nila ako. Masaya naman na sana ako na ganito nalang ako, ang mahalaga lang naman sa akin ay hindi ako maging talunan sa harap ng ibang tao. Pero nagbago lahat ng yon simula ng makilala ko siya, siya na nagsilbing salamin ko para makita kong gaano ako katanga sa lahat ng bagay.
Akala ko noong una puro kawalanghiyaan lamang sa buhay ang alam niya, na hindi siya marunong magseryoso sa mga bagay bagay. Madalas niya kasing ginagawang biro ang lahat. Pero hindi ko inaakalang siya pa yong taong magpapa-realize sakin sa lahat ng bagay na hindi ko nakikita noon, mga bagay na pinagsasawalang bahala ko lamang. Dahil sa kanya nagkaroon ako ng totoong kaibigan, nakahanap ako ng totoong pagmamahal na halos ilimos ko na sa iba. Sa kanya hindi ko na kailangan magbayad para mayroon akong kasama. Dahil sa kanya natuto akong ipakita kong sino talaga ako, kong sino ba talaga si Bell. Simula ng makilala ko siya parang ayaw ko ng mawala pa siya sa akin, sa kanya ko lang pala maibibigay ang buong tiwala na meron ako. At hindi ko inaasahan na sa kanya'y mahuhulog ako. Oo napamahal na ako sa kanya at sobrang saya ko na ganon din ang nararamdaman niya para sakin.
Lumilipas ang mga araw at panahon ngunit hindi padin nagbabago ang pagtingin ko sa kanya at siya sakin. Naging masaya kami, hanggang dumating yong oras na iniwan niya ako. Hindi ko alam na masyado palang mapaglaro ang tadhana, akala ko mananatili siya sakin hanggang sa pagtanda ko. Ngunit nauna na siyang lumisan sakin, sobrang sakit ng nararamdaman ko, kumikirot ang puso ko, nagbabakasakaling hindi totoo lahat ng ito. Hindi totoong ako ay iniwan mo, ngunit talagang mahirap paniwalaan ang katotohanan lalo na't hindi ko padin siya malimutan. Kailangan ko lang ngayon ay tandaan na balang araw ikaw ay makakasamang muli at doon mabibigyan tayong dalawa ng ikalawang pagkaktaon na iparamdam ang pag iibigang naudlot dahil sa mapaglarong tadhana.
Akala ko noong una puro kawalanghiyaan lamang sa buhay ang alam niya, na hindi siya marunong magseryoso sa mga bagay bagay. Madalas niya kasing ginagawang biro ang lahat. Pero hindi ko inaakalang siya pa yong taong magpapa-realize sakin sa lahat ng bagay na hindi ko nakikita noon, mga bagay na pinagsasawalang bahala ko lamang. Dahil sa kanya nagkaroon ako ng totoong kaibigan, nakahanap ako ng totoong pagmamahal na halos ilimos ko na sa iba. Sa kanya hindi ko na kailangan magbayad para mayroon akong kasama. Dahil sa kanya natuto akong ipakita kong sino talaga ako, kong sino ba talaga si Bell. Simula ng makilala ko siya parang ayaw ko ng mawala pa siya sa akin, sa kanya ko lang pala maibibigay ang buong tiwala na meron ako. At hindi ko inaasahan na sa kanya'y mahuhulog ako. Oo napamahal na ako sa kanya at sobrang saya ko na ganon din ang nararamdaman niya para sakin.
Lumilipas ang mga araw at panahon ngunit hindi padin nagbabago ang pagtingin ko sa kanya at siya sakin. Naging masaya kami, hanggang dumating yong oras na iniwan niya ako. Hindi ko alam na masyado palang mapaglaro ang tadhana, akala ko mananatili siya sakin hanggang sa pagtanda ko. Ngunit nauna na siyang lumisan sakin, sobrang sakit ng nararamdaman ko, kumikirot ang puso ko, nagbabakasakaling hindi totoo lahat ng ito. Hindi totoong ako ay iniwan mo, ngunit talagang mahirap paniwalaan ang katotohanan lalo na't hindi ko padin siya malimutan. Kailangan ko lang ngayon ay tandaan na balang araw ikaw ay makakasamang muli at doon mabibigyan tayong dalawa ng ikalawang pagkaktaon na iparamdam ang pag iibigang naudlot dahil sa mapaglarong tadhana.
No comments:
Post a Comment